Sinds 2024 doet er in de sector een gevaarlijke uitspraak de ronde, juist omdat het maar een halve waarheid is: „Het Hooggerechtshof heeft de verhouding verworpen, er kunnen nu vergunningen worden aangevraagd”. Het is goed om op een rijtje te zetten wat er is gebeurd, wat er werkelijk is veranderd en hoe de situatie er op dit moment uitziet — want er staat echt geld op het spel als gevolg van dit misverstand.
Wat de rechtbanken hebben gezegd, op volgorde
Allereerst het HvJ-EU (zaak C-50/21, juni 2023, betreffende de regio Barcelona): het beperken van VTC-vergunningen met een ratio zoals 1/30 beperkt de vrijheid van vestiging en is alleen houdbaar met een solide rechtvaardiging — en het beschermen van de economische levensvatbaarheid van de taxi volstaat op zichzelf niet. Vervolgens het Hooggerechtshof, dat in 2024 de Europese rechtsleer overnam en de automatische toepassing van de verhouding nietig verklaarde: het afwijzen van een aanvraag met de verhouding als enig argument, zonder motivering per geval, was niet langer een toepasbaar rechtsmiddel.
Wat geen van beide instanties wel heeft gezegd: dat de deur open blijft staan, noch dat de in behandeling zijnde aanvragen in één keer worden goedgekeurd. Het resultaat is subtieler — en lastiger: de overheden kunnen zich niet langer verschuilen achter het automatisme, maar behouden de mogelijkheid om een aanvraag af te wijzen mits zij dit motiveren. Het hangt nu af van de kwaliteit van elke motivering, dossier per dossier, regio per regio. De volledige juridische analyse is te vinden op Is de verhouding 1/30 legaal?.
De werkelijke kaart, per juli 2026
Met deze rechtsleer op tafel, waar kan men vandaag de dag een aanvraag indienen? Het antwoord van de regelgevingskaart van VTC360, die de status van de aanvraagprocedure bijhoudt met bron en datum per provincie, is onverbiddelijk: per juli 2026 is in geen van de 52 provincies de aanvraagprocedure in de praktijk open. Nieuwe aanvragen worden nog steeds afgewezen — nu met uitgebreidere motiveringen — en de effectieve manier om er een te bemachtigen blijft de secundaire markt.
Is dit in tegenspraak met de uitspraken van de rechtbanken? Nee: de rechtbanken hebben het speelveld van het geschil veranderd, niet de uitkomst van de aanvraagprocedure. En dat nuanceverschil bepaalt de enige twee reële wegen die er vandaag de dag bestaan.
Weg 1: een aanvraag indienen, een afwijzing ontvangen en hiertegen in beroep gaan
Het is een legitieme strategie die de sector goed kent — een groot deel van het huidige VTC-wagenpark is ontstaan door een rechterlijke uitspraak, niet via de vergunningprocedure. Na de uitspraak van het Hooggerechtshof is de positie van de aanvrager die in beroep gaat beter dan voorheen: de overheid moet de beperking rechtvaardigen, en niet alle rechtvaardigingen zullen standhouden. Maar de prijs van deze weg wordt betaald in haar eigen valuta: jarenlange procedures, juridische kosten met een specialist, en een onzekere uitkomst die afhangt van elke regio en van hoe de rechtsleer zich ontwikkelt. Het is een optie voor een geduldige procesvoerder, geen snelkoppeling.
Route 2: een bestaande vergunning kopen
De route waarvoor de overgrote meerderheid kiest: een reeds verleende, overdraagbare vergunning die binnen enkele weken operationeel is. De kosten zijn bekend en openbaar — van 23.016 € in A Coruña tot 198.014 € op de Balearen volgens de index van juli 2026 — en het tijdschema eveneens: de beveiligde transactie streeft naar een doorlooptijd van 7-15 dagen vanaf de aanbetaling, in tegenstelling tot de jarenlange gerechtelijke procedure.
Hoe te beslissen (met cijfers, niet met slogans)
Een eerlijke vergelijking tussen het aanvechten van een nieuwe vergunning en het kopen van een bestaande vergunning hangt af van drie variabelen die voor jou gelden: de provincie (het is niet hetzelfde om te procederen waar de administratieve onderbouwing zwak is als waar deze waterdicht is), de tijdshorizon (kun je jarenlang wachten zonder te opereren?) en je tolerantie voor juridische risico’s. Daarvoor is de haalbaarheidstest bedoeld: deze vergelijkt de regelgeving in jouw regio met de kosten en doorlooptijden van elke procedure en geeft je een beeld van jouw specifieke situatie. En de stand van zaken in elke provincie — loket, relevante rechtszaken, officiële vergunningen — wordt voortdurend bijgewerkt op nieuwe vergunningen en de kaart.
Waar je de komende maanden op moet letten
Drie signalen zullen dit speelveld meer dan welke andere ook beïnvloeden. Ten eerste, hoe de autonome regio’s hun afwijzingen na het Hooggerechtshof motiveren: elke goed of slecht gemotiveerde uitspraak is munitie voor de volgende ronde van beroepsprocedures. Ten tweede, de territoriale uitspraken: een uitspraak van een autonome regio die een specifieke motivering onderuit haalt, kan de situatie in één provincie veranderen zonder de rest van de kaart te beïnvloeden. Ten derde, de reactie op regelgevingsgebied: niets belet een regio om haar regelwerk te herzien met een rechtvaardiging die wel aan de Europese norm voldoet — en de sluiting op de juiste manier te consolideren. We volgen deze drie signalen provincie voor provincie, met bron en datum, op de regelgevingskaart.
Nog één ding, want het bedrijf verkoopt geen lucht, zelfs niet in zijn eigen voordeel: als de post-Hooggerechtshof-doctrine het aanbod in sommige gebieden uiteindelijk openstelt, zal de schaarstewaarde die vandaag de prijzen schraagt, daar afnemen. Dit is het scenario dat elke serieuze koper in zijn analyse moet meenemen — we vertellen dit ook zonder opsmuk als we het over beleggen hebben. Ondertussen is de kaart wat hij is, en is hij met datum gepubliceerd.